လူမိုက္ႀကီး ဆယ္ေယာက္(ဆန္းထြန္း)

ေရွးအခါ ဘုရင္တစ္ပါးသည္ လူမိုက္အေၾကာင္း စပ္စုလိုသျဖင့္ သူ၏ပညာရွိအမတ္ႀကီးအား လူမိုက္ဆယ္ေယာက္ ေတြ႔ေအာင္ရွာရမည္ဟု အမိန္႔ေပးသည္။

၁။ အမတ္ႀကီးကိုယ္တိုင္ လူမိုက္အရွာထြက္ေသာအခါ ပထမဆံုးလူတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ရသည္။ ထိုသူသည္ ျမင္းကိုစီးလ်က္ ေကာက္႐ိုးထံုးကိုရြက္ထားသည္။ ထိုသူ႔အေၾကာင္း ေမးစမ္းေသာအခါ သူ႔ျမင္းပိန္လြန္းေသာေၾကာင့္ ျမင္းေပၚ ေကာက္႐ိုးထံုး မတင္ဘဲ သူ႔ေခါင္းေပၚမွာ ေကာက္႐ိုးတင္ရြက္ထားရေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ ထိုသူ လူမိုက္ျဖစ္သည္ဟု အမည္ေနရပ္ မွတ္ယူလိုက္သည္။

၂။ ေနာက္ လူမိုက္ဆက္ရွာျပန္ရာ လူတစ္ေယာက္ အမတ္ႀကီးအား တစ္ရွိန္ထိုး၀င္တိုက္သည္။ ထိုသူ႔အေၾကာင္းေမးရာ သူ႔အသံ ဘယ္ေလာက္ေျပးသလဲသိခ်င္၍ လိုက္ဖမ္းရာ ယခုကဲ့သို႔ အမတ္ႀကီးႏွင့္ တိုးမိေနေသာေၾကာင့္ အသံကို ဖမ္းမမိ လိုက္ေၾကာင္း၊ အကယ္၍သာ အမတ္ႀကီးႏွင့္သာ မတိုးမိပါက သူ႔အသံ သူဖမ္းႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ ထိုသူလည္း လူမိုက္ျဖစ္သည္ဟု အမည္ ေနရပ္ မွတ္ယူလိုက္သည္။

၃။ ေနာက္ဆက္ရွာျပန္ရာ`ကယ္ေတာ္မူၾကပါ´ဟူေသာ လူတစ္ေယာက္အသံၾကားရသည္။ အသံလာရာဆီသို႔ ခပ္သြက္သြက္ သြားေသာအခါ လူတစ္ေယာက္ ရႊံ႕ထဲမွာပက္လက္လန္ လဲေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုသူသည္ ဦးေခါင္းအထက္ လက္ ႏွစ္ဘက္ကို သံုးေပေလာက္ခ်ဲ႕၍ဆန္႔တန္းထားသည္။`ထပါလား´ဆိုေသာအခါ မထႏိုင္ေၾကာင္းေျပာသည္။ လက္ဆြဲထူမည္ ေျပာေသာအခါ `လက္ကိုမထိပါနဲ႔၊ ဆံပင္ကိုဆြဲထူပါ´ဟုတအားေအာ္သည္။ `လက္နာေနသလား´ေမးရာ လက္မနာေၾကာင္း ေျပာသည္။ `အႏို႔ … ဘာျဖစ္လို႔ မကိုင္ရသလဲ´ေမးေသာအခါ ဇာတ္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာသည္။ သူ႔အိမ္မွာ အ၀တ္အထည္ ထည့္ဖို႔ေသတၱာတစ္လံုး လက္သမားဆရာအား အစပ္ခိုင္းသည္။ လက္သမားဆရာက ေသတၱာ ဘယ္ေလာက္ႀကီးႀကီး စပ္ရမလဲေမးသျဖင့္ အိမ္မွာ ေသတၱာထားမည့္ေနရာအက်ယ္ လက္ႏွင့္တိုင္း၍ လက္ကိုေျမႇာက္ရင္း ျပန္လာရာ ယခုကဲ့သို႔ ေခ်ာ္လဲရျခင္းျဖစ္သည္။ အိမ္ကတိုင္းလာေသာ အတိုင္းအတာ ေျခပ်က္သြားမည္ စိုးေသာေၾကာင့္ လက္ကို အေျခမပ်က္ ဆန္႔ထားရပါသည္ဟု ျပန္ေျပာသည္။ ထိုသူလည္း လူမိုက္ျဖစ္သည္ဟု အမည္ ေနရပ္ မွတ္ယူလိုက္သည္။

၄၊ ၅၊ ၆။ ေနာက္ ဆက္ရွာျပန္ရာ လူႏွစ္ေယာက္ ႐ိုက္ေမာင္းပုတ္ေမာင္း ရန္ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ အေၾကာင္းကို ေမးရာ ကၽြန္ေတာ့္ကၽြဲမကို သူ႔က်ားက ကိုက္သည္ဟု ေျပာသည္။ `ဘယ့္ႏွယ္တံုး ... ကၽြဲလဲမျမင္၊ က်ားလဲ မျမင္ပါလား´ဟု အမတ္ႀကီးက ေမးေသာအခါ `ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကံတိုင္းေအာင္လို႔ ေဆာင္တိုင္ ေျမာက္ၾကရင္ ဘယ္ဆုေတာင္းမလဲ စိတ္ကူး ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ႏို႔စားခ်င္တာနဲ႔ ကၽြဲမတစ္ေကာင္ရဖို႔ ဆုေတာင္းတယ္။ ဒီေတာ့ သူက မင္း ကၽြဲရလို႔ရွိရင္ မင္းကၽြဲကို အၿမဲလိုက္ကိုက္ေနမယ့္ က်ားတစ္ေကာင္ရေအာင္ ငါ ဆုေတာင္းမယ္၊ ငါ့က်ားက မင္းကၽြဲကို အၿမဲကိုက္မွာပဲလို႔ေျပာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ခုလို စကားမ်ားေနၾကတာပဲ´ဟု ျပန္ေျပာသည္။ `ဟုတ္သလား´ ေမးရာ `ဟုတ္ပါသည္´ဟု အျခားတစ္ေယာက္က ေျပာသည္။

ထိုလူႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ေျပာေနစဥ္ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာ၍ အက်ဳိးအေၾကာင္းကို ေမးေသာအခါ အမတ္ႀကီးက ထိုသူ ႏွစ္ေယာက္ အင္မတန္မိုက္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာသည္။ ထိုအခါ ေနာက္ေရာက္လာသူက `ဒီလူႏွစ္ေယာက္ကို လူမိုက္လို႔ေျပာတဲ့ ခင္ဗ်ားလဲ လူမိုက္တစ္ေယာက္ပဲ´ေျပာ၍ သူ႔မွာပါေသာ ေထာပတ္အိုးကို ေျမေပၚပစ္ခြဲလိုက္သည္။ ထိုေနာက္ က်ိန္စာ ဆိုေလသည္။ `လူေတြဟာ အကုန္လူမိုက္ေတြပဲ၊ ဒီလူေတြမွ လူမိုက္မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ငါ့အ႐ိုးေတြ ေထာပတ္အိုးကြဲသလို ကြဲၿပီး ငါ့အေသြးေတြလဲ ေထာပတ္စီးသလို စီးသြားပါေစသား´ ဤသို႔ က်ိန္စာဆိုလိုက္သည္။ ထိုသူသံုးေယာက္၏ အမည္ ေနရပ္မ်ားကို မွတ္ယူလိုက္သည္။

၇။ ေနာက္တစ္ရက္ ဆက္ရွာျပန္ရာ လူတစ္ေယာက္ လမ္းမီးတိုင္ေအာက္မွာ တစ္စံုတစ္ရာ ရွာေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။
၀ိုင္းရွာေပး၍ ေနာက္ဆံုး မေတြ႔ရေတာ့မွ အက်ဳိးအေၾကာင္း ေမးၾကည့္ရာ လက္ခါလိုက္သျဖင့္ ေမွာင္ထဲဘက္ လက္စြပ္ ကၽြတ္ထြက္သြားေၾကာင္း ေျပာသည္။ `အႏို႔ … ဒါျဖင့္ရင္ ေမွာင္ထဲက်တာ ေမွာင္ထဲရွာမွေပါ့´ ေျပာေသာအခါ `ေမွာင္ထဲက် ေပမယ့္လဲ ေမွာင္ထဲၾကည့္လို႔မျမင္တာနဲ႔ လင္းတဲ့ေနရာ ထြက္ရွာေနတာပဲ´ဟု ေျပာသည္။ ထိုသူ႔ အမည္ ေနရပ္ကိုလည္း မွတ္ယူလိုက္သည္။

၈။ ေနာက္ ဆက္ရွာျပန္ရာ လူတစ္ေယာက္ သဲပံုထဲမွာ လက္စြပ္ေပ်ာက္၍ ရွာေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ `ေပ်ာက္တဲ့ေနရာ မမွတ္လိုက္ဘူးလား´ေမးရာ `အဖိုးတန္ပစၥည္းပဲဟာ မမွတ္လိုက္ဘဲ ေနပါ့မလား၊ ကၽြန္ေတာ့္လက္စြပ္က်တုန္းက က်တဲ့ ေနရာနဲ႔ တည့္တည့္အထက္မွာ မိုးသားကြက္ကြက္ တစ္ခုရွိတယ္၊ ခုေတာ့ အဲဒီမိုးသားလည္း ေနရာေရႊ႕သြားၿပီမို႔ မိုးသားေရႊ႕ တဲ့ေနာက္ ပါသြားသလား မေျပာတတ္ပါဘူး´ဟု ဆိုသည္။ အမည္ ေနရပ္ မွတ္လိုက္သည္။

၉၊ ၁၀။ ထိုလူမိုက္ရွစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ရၿပီးေနာက္ အမတ္ႀကီးနန္းေတာ္သို႔ ျပန္လာသည္။ မင္းႀကီးက `လူမိုက္ ဆယ္ေယာက္ ေတြ႔ခဲ့ၿပီလား´ဟု ေမးရာ `ေတြ႔ခဲ့ေၾကာင္း´ေလွ်ာက္သည္။ အမည္ ေနရပ္ႏွင့္တကြ မွတ္ခဲ့၍ မင္းေစမ်ားအား အေခၚလႊတ္ရန္ ေလွ်ာက္သည္။ မင္းေစမ်ား ျပန္လာေသာအခါ လူမိုက္ရွစ္ေယာက္ ပါလာသည္။ မင္းႀကီးက `ဆယ္ေယာက္မေစ့ပါကလား´ အမတ္ႀကီးအားေမးရာ `မွန္ပါ့ ဘုန္းေတာ္ေၾကာင့္ ဆယ္ေယာက္ျပည့္ေၾကာင္းပါ။ က်န္ေသာႏွစ္ေယာက္မွာ မင္းႀကီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးျဖစ္ပါေၾကာင္း´ ေလွ်ာက္ထားသည္။ `အျခား တိုင္းေရးျပည္ေရး လုပ္ခင္းေဆာင္တာ မ်ားစြာရွိပါလ်က္ လူမိုက္အရွာခိုင္း၊ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးပါ လူမိုက္မ်ားျဖစ္ပါေၾကာင္း´ ေလွ်ာက္ထားေလသည္။

မိုက္မွန္းသိ ပညာရွိ ျဖစ္ႏိုင္သတည္း။

(ဆန္းထြန္း၏ ေရွ႕သို႔ေဆာင္းပါးေပါင္းခ်ဳပ္ စာအုပ္မွ မူရင္းသတ္ပံုအတုိင္း ေကာက္ႏုတ္တင္ျပပါသည္)။